hmromantic View my profile

 

 

 

- Once Upon A Time in "Autumn" -

[Tomoharu x Christopher]

 

**เปิดเพลงเพื่ออรรถรสในการรับชม(?)** 

 

 

 

          สายลมเย็นในฤดูใบไม้ร่วงได้พัดพาให้ใบไม้แห้งมากมายร่วงหล่นลงมาปกคลุมผืนดินให้กลายเป็นสีแดง ย่างเข้าฤดูหนาวแล้วอุณหภูมิเริ่มลดต่ำลงเรื่อยๆจนในตอนนี้อากาศด้านนอกคฤหาสน์ที่เคยอบอุ่นและเย็นสบายเริ่มกลายเป็นความหนาวเหน็บในยามค่ำคืน

          ใต้ต้นเมเปิ้ลต้นใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปไม่มากนัก เด็กหนุ่มในเครื่องแบบพ่อบ้านสีดำสนิทถือผ้าพันคอสองผืนสายตากวาดมองออกไปรอบๆราวกับกำลังตามหาอะไรบางอย่างอยู่

          นัยต์ตาสีเขียวมรกตที่กรอกไปมาเต็มไปด้วยความกังวล สีหน้าท่าทางดูร้อนรนพอๆกับมือที่เริ่มกำผ้าพันคอแน่น

          "คุณหนู! นายน้อย! อยู่ไหนกันครับ!?" น้ำเสียงตื่นตระหนกของเด็กชายวัยสิบเอ็ดส่งเสียงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ทั้งสองคนที่ตามตัวอยู่กลับไม่มีใครโผล่มาให้เห็น

          เวลาล่วงเลยมานานสองนาน หนุ่มน้อยที่ได้ชื่อว่าเป็น "พ่อบ้าน" ที่เด็กที่สุดในคฤหาสน์กำลังตามหาคุณหนูและนายน้อยที่อายุไล่เลี่ยกัน ทั้งสองได้พากันออกมาเล่นข้างนอกตั้งแต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วและป่านนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา

          เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจออกไปยังที่เดิมที่เพิ่งไปมาอีกครั้ง แต่ขณะนั้นเองก็มีใครบางคนย่องมาจากด้านหลังแล้วกระโจนใส่เขาจนล้มหน้าคะมำลงพื้นไป

          "ฮะๆๆ คริสตี้มีสีแดงติดหน้าด้วยล่ะ!" เสียงหัวเราะเสียงใสของเด็กชายตัวเล็กดังขึ้นตามมา

เด็กหนุ่มไม่ได้พยายามยันตัวลุกขึ้นทันทีในใจก็พอรู้ว่าใครที่กำลังนั่งทับตัวเองอยู่ตอนนี้ "คุณหนู...มันหนักนะครับ" น้ำเสียงอู้อี้เหมือนเริ่มหายใจไม่ออก

          เส้นผมสีบลอนด์นุ่มลื่นดุจใยไหมได้ร่วงลงมาคลอเคลียที่ข้างแก้มของเด็กหนุ่ม เขาหยีตาเล็กน้อยก่อนจะเหลียวมองมาที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มแก่นแก้วที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษใบไม้ "สีแดงจริงๆด้วย" เด็กหญิงยิ้มร่ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมทิ้งน้ำหนักตัวลงไปอย่างไม่เกรงใจ

          เศษใบไม้แห้งสีแดงอมส้มติดอยู่ทั้งบนใบหน้าและเส้นผมของเขาไม่ต่างอะไรกับเด็กน้อยทั้งสอง "หน้าคุณหนูก็สีแดงเหมือนกันล่ะครับ" เด็กหนุ่มยิ้มขำ

          "เอ๋ไม่แดงสักหน่อย" เด็กหญิงยกมือคู่เล็กแปะลงบนแก้มทั้งสองข้างของตัวเองก่อนจะบุ่ยปากเล็กน้อยแล้วพลิกตัวหงายหลังลงกองใบไม้ข้างๆไป

          เด็กชายตัวน้อยผู้เป็นน้องชายเห็นแบบนั้นก็กระโดดลงไปตามด้วยท่าทางเริงร่าชอบใจ

          พออีกคนลุกไปเด็กหนุ่มก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งบ้าง "-เดี๋ยวสิครับทั้งสองคน" เมื่อเห็นว่าทั้งคุณหนูและนายน้อยของตนลงไปเกลือกกลิ้งรวมกับใบไม้แห้งนั่นแล้วก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้

          "ข้างนอกอากาศเริ่มหนาวแล้ว นี่ผ้าพันคอครับ" สองมือถือผ้าพันคอที่เตรียมมาพร้อม

          เด็กหญิงหันไปจี้เอวเด็กชายตัวเล็กข้างๆแล้วหัวเราะคิกคักกันก่อนจะหันมาหาอีกคนดีๆ

          "ม่ายเอาล่ะ แบบนี้ก็เย็นดีออก"

          "ช่ายๆ คริสตี้ใส่เองเยยสิ"

          เสียงเล็กทั้งสองตอบรับมาพร้อมกันทั้งที่ยังคงหัวเราะสนุกสนานกันอยู่ เศษใบไม้แห้งที่กองสุมกันอยู่เมื่อกี้ในตอนนี้ได้กระจัดกระจายไปรอบๆทั้งยังเปรอะเปื้อนตัวทั้งสองคนกว่าเดิม

          "แต่เดี๋ยวนายน้อยก็ไม่สบายอีกนะครับ" เด็กหนุ่มมุ่นคิ้วเล็กน้อยยืนกรานจะให้ทั้งสองสวมผ้าพันคอที่นำมา

          เด็กหญิงยกมือขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "งั้นซัมเมอร์ใส่แต่ฉันไม่ใส่นะ!"

          "อ้าว ไหงงั้นล่ะพี่!" เด็กชายตัวเล็กขมวดคิ้วแล้วลุกพรวดขึ้นมา

          เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆก่อนจะใช้จังหวะนั้นถือวิสาสะพันผ้าพันคอผืนเล็กให้เด็กชายก่อนเลย ระหว่างนั้นเด็กสาวยิ้มฮึแล้วแอบกลิ้งตัวออกไปจากตรงนั้นกะจะหนีไปไม่ให้อีกคนไม่รู้ตัว แต่เด็กหนุ่มก็กระแอมไอออกมาแบบรู้ทัน

          เธอหยุดชะงักก่อนจะหันไปยิ้มแหะกลบเกลื่อน เสร็จจากผ้าพันคอผืนแรกเด็กหนุ่มก็หันมายิ้มให้คนตรงนั้นเหมือนกับจะบอกว่าไม่ให้หนีหรอก

          "ฉันไปล่ะ" ไม่รอให้ถูกรั้งตัวเอาไว้ก่อน เด็กหญิงรีบออกตัววิ่งออกไป พื้นรองเท้าแอบลื่นไถลไปกับใบไม้จนเกือบล้มหน้าทิ่มแต่ก็ยั้งไว้ได้แล้วมุ่งหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว

          "คุณหนู!" ไม่คิดว่าอีกคนจะหนีไปจริงๆเลยไม่ทันตั้งตัว "นายน้อย นี่ก็เย็นแล้ววันนี้รีบกลับเข้าคฤหาสน์ก่อนนะครับ" พูดจบก็ช่วยดึงให้เด็กชายลุกขึ้นแล้ววิ่งตามเด็กอีกคนไป เด็กชายมือกุมผ้าพันคอมองตามไปงงๆก่อนจะยอมเดินกลับไปตามที่บอกเพราะเริ่มหิวข้าวแล้วเหมือนกัน

 

          ...

          อากาศเริ่มเย็นลงๆเรื่อยๆพร้อมกับท้องฟ้าที่บอกเวลาใกล้จะตกเย็น เด็กหนุ่มวิ่งตามทางที่คุณหนูตัวน้อยวิ่งมาด้วยท่าทางรีบร้อน

          "คุณหนูครับ! กลับไปช้าจะไม่ทันเวลาอาหารเย็นนะครับ!" พยามส่งเสียงฝ่ากระแสลมที่พัดสวนมา

          เด็กหญิงจอมซุกซนคนเดิมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดให้ง่ายๆ เธอหันกลับมาแลบลิ้นใส่ทีก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อโดยมีจุดหมายอยู่ที่ศาลาหลังคฤหาสน์

          "วันนี้ไม่กินข้าวเย็นแล้ว!" เด็กหญิงหันมาตะโกนตอบไม่ทันได้มองทางก็สะดุดก้อนหินล้มถลาไปกับพื้นหญ้า "แอ่ะะะ" แล้วเสียงร้องก็ดังขึ้นตามมา

          "คุณหนู!" เด็กหนุ่มรีบตรงเข้าไปหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกก่อนจะสะดุดล้มลงไปด้วยเพราะถูกคนตัวเล็กแกล้งขัดขา เสียงหัวเราะคิกคักชอบใจบ่งบอกว่าเธอจงใจ

           และหน้าก็ได้ลงไปสัมผัสกับพื้นหญ้าและใบไม้สีแดงนั่นอีกครั้ง เด็กหนุ่มล้มหน้าคะมำไปท่าเดิมแต่ครั้งนี้กลับล้มทับคนตัวเล็กตรงหน้าด้วย

          ด้วยน้ำหนักที่มากกว่ามากทำให้คนข้างใต้ร้องออกมาด้วยความเจ็บสร้างความตกใจให้กับเด็กหนุ่มจนสะดุ้งโหยงลุกพรวดขึ้นมาทันที "-ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" เจ้าตัวมีสีหน้าตื่นตระหนกรีบพยุงตัวคุณหนูขึ้นมา

          "เอาคืนหรอ!?" เด็กหญิงตัวน้อยเบ้ปากงอนท่าทางเอาเรื่อง

          "เอ๋! ผมไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกครับ เมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุต่างหาก!" เขาพูดด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน มือทั้งสองข้างรีบทำหน้าที่ปัดเศษใบไม้ที่เปรอะเปื้อนเดรสอันแสนจะเรียบร้อยตัวนั้นออกโดยอัตโนมัติ

          "คริสต์ใจร้าย...ฉันจะไปฟ้องพี่ชาย" เด็กหญิงหน้าตาบูดบึ้งแกล้งทำน้ำเสียงขุ่นเคืองเพราะสนุกกับการที่ได้เห็นอีกคนร้อนใจ

          "เดี๋ยวสิครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ" ยิ่งเห็นแบบนั้นเด็กหนุ่มผู้ใสซื่อก็เชื่อสนิทว่ากำลังโดนโกรธ สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังกระวนกระวายใจจนทำอะไรไม่ถูก

          "ฮึ" เด็กน้อยตรงหน้ายังคงมีท่าทีเหมือนเดิมแถมยังกอดอกเชิดเมินหน้าหนีไป

          เด็กหนุ่มลู่คิ้วพยายามปลอบคนตรงหน้าแต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล

          "ต้องทำยังไงคุณหนูถึงจะยอมยกโทษให้.." เสียงอ่อยลงเล็กน้อย

          เด็กหญิงแอบกระตุกยิ้มเหมือนได้ที ก่อนจะรีบโพล่งขึ้นมา

          "ให้ฉันขี่หลัง!"

          เด็กหนุ่มกะพริบตามองปริบในใจเหมือนจะเริ่มรู้ทันอีกคน เขาหัวเราะออกมาเบาๆแล้วเอื้อมมือไปพันผ้าพันคอให้เรียบร้อย

          "…ถึงไม่ขอก็จะพาไปอยู่แล้วล่ะครับ" เด็กหนุ่มยิ้มบางแล้วย่อตัวลงนั่งรอให้อีกฝ่ายขึ้นมาอย่างทุกที

          เด็กหญิงตัวน้อยมองครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนจะยิ้มฮึพอใจแล้วกระโดดขึ้นหลังอีกคนไปเลย คนข้างหน้าเซไปเล็กน้อยแต่ก็พยามรับน้ำหนักไว้แล้วหยัดตัวขึ้นมาดีๆ "จับไว้ดีๆนะครับ" เขาหันไปยิ้มให้ก่อนจะกระชับขาอีกคนไว้ให้แน่ใจว่าจะไม่ตกลงไป

          เด็กหญิงท่าทางชอบใจแล้วเอื้อมมือไปกอดคออีกคนไว้แน่นจนเขาต้องกระแอมไอออกมา "อุ๊ โทษที" เธอยิ้มทะเล้นแล้วคลายมือออกมานิด

          เด็กหนุ่มไม่ได้ว่าอะไร เขายิ้มขบขัน แม้คนบนหลังจะตัวหนักจนเขาต้องเอียงไปข้างหน้าเกือบทั้งตัวแต่ก็ยังเต็มใจที่จะพาเธอขึ้นหลังเดินกลับไป

          ในที่สุดผ้าพันคอผืนนั้นก็ถูกพันลงบนคอของคุณหนูได้เสียที เธอซุกหน้าลงบนหลังอีกคนเบาๆ ด้วยอากาศที่เย็นสบายและบรรยากาศที่ชวนให้งัวเงีย ไม่นานก็ผล็อยหลับไปบนแผ่นหลังของอีกคน

          เส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยสีแดงของใบเมเปิ้ลในตอนนี้มีเด็กทั้งสองคนกำลังเดินฝ่าไปจนเป็นทางเรียบยาวไปจนถึงตัวคฤหาสน์ เป็นระยะทางที่ยาวไกลจนแทบจะลืมน้ำหนักทั้งหมดที่หลังไป

          มีเพียงคนเดียวที่รับรู้ถึงทุกสัมผัสและน้ำหนักที่เอนพิงมา

         เขามักจะจดจำทุกสิ่งทุกอย่าง...ในทุกๆวินาที

          ไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจเบาบางที่รดต้นคอ

          และเสียงเล็กที่งัวเงียอยู่ข้างหู

          

 

          "วันนี้...ขอพายแอปเปิ้ลนะ"

 
 
 
* * *

 
แถม <3
 
 

 
 
 
 

edit @ 4 Jul 2014 09:57:55 by hmromantic

edit @ 1 Mar 2015 23:26:37 by hmromantic

Comment

Comment:

Tweet

ทมฮรน่าร๊ากกกกกกกกกกก // วิ่งไปขี่คอพ่อบ้าน Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By nananattacha on 2014-03-23 23:58

Recommend